Warszafski kebap

Warszawa jest miastem miliona pomników i miliona budek z szybkim żarciem, tak zwanym trash food. Na rogu każdej ulicy stoi rzeźba przedstawiająca osobę, która nigdy w Warszawie nie była, lub była, ale jedynie przejazdem, a zaraz koło takiej marmurowej postaci stoi kiosk z kebabem, hamburgerem i zapiekanką. Oczywiście nie byłoby w tym nic dziwnego, bo w końcu jest popyt to musi być i podaż, więc sprzedawanie takiego jedzenia, mimo, że robionego z odpadów radioaktywnych, a przez to strasznie smacznego, porządkiem rzeczy musi się na ulicach pojawiać. Ale… Zawsze jest to jedno, cholerne ale, i nie chodzi tutaj o gatunek piwa (dowcip z cyklu żenujących żartów prowadzącego). Ale Warszawski fast food jest obrzydliwy. Rodowitym mieszkańcom tego miasta (a jest tu ich pewnie tylu, co rodowitych Amerykanów w ich państwie) może smakować odgrzewany w mikrofali chleb ze skrawkami jakiegoś kota, ale tylko dlatego, że nie mają porównania. Nie wiedzą jak smakuje kebap w Poznaniu, gdzie sos nie skapuje z bułki, a doskonale, dzięki swej gęstości, wypełnia luki między sałatą i usmażonym, a nie odgrzewanym mięsem, ociekającym tłuszczem mięsem. Nie doszło do ich wiedzy, że warzywa powinny smakować jak warzywa, nie zaś jak rozmoczony papier i że bułkę też można opiekać, aby była gorąca i chrupiąca, a nie ledwo ciepła i gumowa. Są zatraceni w swoich obrzydliwych, wiejskich, śmieciowych budek, a przecież tak łatwo wpaść do Poznania, czy do Krakowa, gdzie nawet na dworcu mają dobry kebap, i przekonać się ile się traci wydając ciężko zarobione 10zł na donera czy duruma w stolicy.

Thief – Hold on, hold on